zaterdag 6 december 2025

Water verpakken - Hervé Suys


Water verpakken
laat zich lezen als een speels maar scherpzinnig mozaïek van microficties waarin de pointe vaak pas in de slotzin openklapt. De bundel beweegt lichtvoetig tussen absurdisme, melancholie en maatschappijkritiek, en verkent zowel het alledaagse als het fantastische zonder zich aan één register te binden. Terugkerende mini-cycli, Platero, Volg de gids, Justin Case, creëren een ritme dat de lezer houvast geeft binnen de overvloed aan korte vormen. Suys’ stijl is kaal, precies en ongekunsteld; hij vertrouwt op observatie, timing en onderkoeld humoristisch fatalisme. Tegelijk schuilt in vele stukken een subtiele existentiële onderstroom: verlies, vergankelijkheid, miscommunicatie, en de hardnekkige menselijke neiging tot zelfbedrog. Het boek werkt het best wanneer het verrast, ontroert of ongemerkt een spiegel opheft. Als geheel is het een veelzijdige, lichte maar intelligente collectie die uitnodigt om in kleine doseringen te savoureren.

Aangezien het een beetje ondoenlijk is om ruim 80 verhaaltjes te beoordelen, waarvan er sommige korter zijn dan mijn gemiddeld commentaar, neem ik mijn top 10 en geef die hier weer.

Planeet B

Een speelse maar ambitieuze vertelling die wetenschap, klimaatangst en menselijke overmoed vervlecht. De opbouw groeit van intiem naar kosmisch, met een finale die het hele concept omdraait.

Trovianado

Een inventief absurdistisch verhaal over parallelle universa en een mislukte klimaatoplossing. De vertelstem is geestig, zelfbewust en donker, met een indrukwekkende structurele vondst.

Kleur bekennen

Een subtiel psychologisch portret met tragikomische accenten. Strak gecomponeerd, scherp in observatie, met een slot dat tegelijk luchtig en confronterend werkt.

Het nieuwste moment van de waarheid

Meta, licht en toch ontroerend. Een verhaal over verliefdheid en sociale onzekerheid dat zich elegant in zijn eigen vorm terugvouwt.

De antiekshow

Een geraffineerde miniatuur over ijdelheid en vergankelijkheid. Zuinig geschreven en trefzeker, met een pointe die de volledige scène van nieuwe betekenis voorziet.

Liefste Eva

Een kort maar intens liefdesdrama met een wrange draai. De structuur is helder en de laatste regels geven het geheel een onverwachte emotionele verdieping.

Kiek

Een charmante historische knipoog waarin een ogenschijnlijk banale foto-ervaring uitmondt in een wetenschappelijke anekdote. Lichtvoetig, precies getimed en elegant.

De brief van ons ma

Een krachtig ecologisch statement in de stem van Moeder Aarde. De metafoor is helder en de emotionele ondertoon overtuigend zonder retorische zwaarte.

Bloedbad

Donker en compact, met een titel die doelbewust misleidt. De combinatie van spanning en droge humor werkt bijzonder effectief.

Pop

Een droogkomische miniatuur die speelt met verwachting en ongemak. De onderkoelde toon contrasteert fraai met de bevreemdende situatie en maakt het verhaal opvallend vermakelijk.

Als bundel laat Water verpakken vooral zien hoezeer Suys vertrouwt op de kracht van de pointe, soms ten koste van de diepgang. Zijn microficties flitsen voorbij: licht, vindingrijk, vaak geestig, maar geregeld ook vluchtig. Wanneer hij het ironische masker even afzet, zoals in Kleur bekennen of Planeet B, blijkt dat er wél een schrijver schuilgaat die naar iets groters reikt. Helaas kiest hij vaker voor het veilige spel van de kwinkslag dan voor de risico’s van echte emotionele resonantie. De vele reeksen, Platero, Volg de gids, Justin Case, geven de bundel ritme, maar creëren tegelijk de indruk van een formule die iets te gretig herhaald wordt. Daardoor verliest de verzameling gaandeweg spanning: je voelt wanneer het slotakkoord eraan komt, nog voordat het klinkt. Toch valt de trefzekerheid van zijn taalgebruik niet te ontkennen, net zomin als de charme van zijn luchtige absurdisme. In kleine doseringen werkt deze bundel het best: als een zak verse pralines waarvan je er liever één per dag eet dan tien in één keer. Suys toont een scherp oog voor het menselijke tekort, maar blijft nét iets te vaak toekijken vanaf veilige afstand.

Petra Swaelmans
Horror recensente en Wednesday lookalike

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Ganymedes 1 - een terugblik

De Ganymedes-reeks ontstond in 1976, in een tijd waarin Nederlandstalige sciencefiction nog geen vanzelfsprekend podium had. Het eerste deel...

Meest bezoch